ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಬದುಕಿಗೊಂದು ರಾಗವಿದೆ

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಬದುಕಿನ ರಾಗವಿದೆ. ಯಾರದೋ ಬದುಕಿನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, ಯಾರದೋ ಕನಸುಗಳನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿದರೆ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸ್ವಂತ ಸ್ವರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೌನವಾಗುತ್ತದೆ. ಚಿಂತನಕಾರ್ತಿ, ಲೇಖಕಿ ಡಾ.ಯಲ್ಲಮ್ಮ ಕೆ ಅವರ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಓದಿ…

ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಸ್ವರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಗೀತೆ “ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದು” ಕನ್ನಡದ ಜನಪ್ರಿಯ ಹಾಡು. ಇದು ‘ಸುಪ್ರಭಾತ’ (1988) ಚಲನಚಿತ್ರದಲ್ಲಿದೆ.

ನಟರು: ಡಾ.ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಮತ್ತು ಸುಹಾಸಿನಿ
ಅವಧಿ: ಸುಮಾರು 4 ನಿಮಿಷ 37 ಸೆಕೆಂಡುಗಳು

80-90ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಸಿನಿಮಾ ಆ ನಡುವೆ ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟು. ಜೀವನದ ಅರ್ಥವೇನು, ಸಮಾಜವೆಂದರೆ ಏನು, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೆಂದರೆ ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯದ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸಿನ ದಿನಗಳು ಅವು. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರಭಾತ ಚಲನಚಿತ್ರದ ‘ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದು’ ಗೀತೆ ನಮ್ಮ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಅದರ ಆಳವಾದ ತಾತ್ವಿಕತೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಪ್ರೌಢತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಆ ಹಾಡಿನ ಸ್ವರ, ಅದರ ಲಯ ಮತ್ತು ಅದರ ಸರಳವಾದ ಪದಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ಉಳಿದವು. ಚಿ. ಉದಯಶಂಕರ್ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯ, ರಾಜನ್–ನಾಗೇಂದ್ರ ಅವರ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಎಸ್. ಪಿ. ಬಾಲಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಅವರ ಗಾಯನ ಈ ಗೀತೆಯನ್ನು ಶಾಶ್ವತಗೊಳಿಸಿವೆ.

ಕಾಲ ಬದಲಾಯಿತು. ಬಾಲ್ಯದ ಮುಗ್ಧತೆ ಕಳೆದು, ಬದುಕಿನ ಅನೇಕ ಹಂತಗಳನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾ ನಾವು ಬೆಳೆದೇವೆ. ಸಂಬಂಧಗಳು, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಗೆಲುವುಗಳು, ಸೋಲುಗಳು, ನೋವುಗಳು ಮತ್ತು ನಲಿವುಗಳು ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದವು. ಆಗ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕೇಳಿದಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹಾಡು, ಇಂದು ಬದುಕಿನ ಅನುಭವಗಳ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ಹಾಡು ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ‘ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದು’ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಉದಾಹರಣೆ.

ನನ್ನ ಹಾಡು, ನನ್ನ ಜೀವನ

“ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದು, ನನ್ನ ರಾಗ ನನ್ನದು, ನನ್ನ ತಾಳ ನನ್ನದು, ನನ್ನ ಆಸೆ ನನ್ನದು” ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳು ಇಂದು ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಕೇವಲ ಗೀತೆಯ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲ; ಅವು ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮಾತುಗಳಾಗಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಬದುಕಿನ ರಾಗವಿದೆ. ಯಾರದೋ ಬದುಕಿನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, ಯಾರದೋ ಕನಸುಗಳನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿದರೆ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸ್ವಂತ ಸ್ವರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೌನವಾಗುತ್ತದೆ.

ನನ್ನ ಜೀವನದ ಹಾಡನ್ನು ನಾನು ತಾನೇ ಹಾಡಬೇಕು. ನನ್ನ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ, ನನ್ನ ನೋವಿಗೆ, ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ನಾನು ತಾನೇ ಅರ್ಥ ನೀಡಬೇಕು. ಇತರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ನನಗೆ ದಾರಿದೀಪವಾಗಬಹುದು; ಆದರೆ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಂತಿಮ ದಿಕ್ಕನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕಾದವನು/ಳು ನಾನೇ.

ಬಾಲ್ಯದ ಕೇಳುವಿಕೆ, ಪ್ರೌಢತೆಯ ಅರಿವು

ಈ ಗೀತೆಯನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ನಾವು ಇನ್ನೂ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸಿನವರಾಗಿದ್ದೆವು. ಹಾಡಿನ ಮಧುರತೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಅದರ ತಾತ್ವಿಕತೆ ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂದು, ಬದುಕಿನ ಏರಿಳಿತಗಳನ್ನು ಕಂಡ ನಂತರ, ಅದರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಲಿನಲ್ಲೂ ನಮ್ಮದೇ ಅನುಭವಗಳ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಮನರಂಜನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಅದು ಕನಸುಗಳ ಸ್ವರವಾಗಿ ಅನಿಸಿತು. ಬದುಕಿನ ಪ್ರೌಢ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅದು ಆತ್ಮಪರಿಶೀಲನೆಯ ಗೀತೆಯಾಯಿತು. ಈಗ ಅದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, “ನಾನು ಯಾರು? ಈ ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಸಂಬಂಧವೇನು? ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತವೆ.

“ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದು, ನನ್ನ ರಾಗ ನನ್ನದು, ನನ್ನ ತಾಳ ನನ್ನದು, ನನ್ನ ಆಸೆ ನನ್ನದು”

ನೋವು ಮತ್ತು ನಲಿವಿಗೆ ಸಾಂತ್ವಾನ

ಇಂದಿಗೂ ಈ ಗೀತೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಅರ್ಥೈಸುತ್ತಾ ಹೋದಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವು ಮತ್ತು ನಲಿವುಗಳಿಗೆ ಅದು ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಸಮಾಧಾನ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ನೋವುಗಳನ್ನು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಪದಗಳು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತವು ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ.

ಈ ಹಾಡು ನನ್ನ ನೋವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಅಳಿಸಿಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಮನೋಬಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಏಕಾಂತವನ್ನು ಅದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನನ್ನೊಳಗಿನ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ಮೃದುವಾದ ಸ್ವರ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಸಂತೋಷದ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ನನ್ನ ನಲಿವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ; ದುಃಖದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಹಾಡು ನನಗೆ ಕೇವಲ ನೆನಪು ಅಲ್ಲ—ಒಂದು ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಗಾತಿ.

ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನದ ಪಯಣ

“ನನ್ನಂತೆ ನಾನು ಇರುವೆನು, ನುಡಿವೆನು, ನಡೆಯುವೆನು, ದುಡಿವೆನು” ಎಂಬ ಭಾವ ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನದೊಂದಿಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದೆ. ಬದುಕಿನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಾವು ಇತರರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಪ್ರಶಂಸಿಸಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಬೇಕು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಆದರೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಒಂದು ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ: ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆಗ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಮಿತಿಗಳು, ಆಸೆಗಳು ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬದುಕುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಪರಿಪಕ್ವತೆ.

ನನ್ನಂತೆ ನಾನು ಇರುವುದೆಂದರೆ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದಲ್ಲ. ತಪ್ಪುಗಳಿಂದ ಕಲಿತು, ಅನುಭವಗಳಿಂದ ಬೆಳೆದು, ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು. ಆದರೆ ಬದಲಾಗುವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಮೂಲ ಸ್ವಭಾವ, ಮೌಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು. ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಈ ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಈ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೂರವಾಗಿ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಸಂಬಂಧಗಳು, ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ಅವಲಂಬನೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಆದರೆ ಸಮಾಜದ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ನನ್ನ ಸ್ವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ.

ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ:

• ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡೇ ಇತರರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು.

• ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಲೇ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಸಹಿಸುವುದು.

• ನನ್ನ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು ಇತರರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಗೌರವಿಸುವುದು.

• ಸಮಾಜದ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಸತ್ಯದ ಪರ ನಿಲ್ಲುವುದು.

• ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ, ಇತರರ ಬದುಕಿಗೂ ನೋವುಂಟುಮಾಡದಿರುವುದು.

ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವುದು ಎಂದರೆ ಅದರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿಯಮವನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅನುಸರಿಸುವುದಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಯಾವ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು, ಯಾವ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ವಿವೇಕವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಜವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ.

“ನನಗೆ ನಾನೇ ಸಂಗಾತಿ”

ಹಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ “ನೂರು ಜನರು ಬಂದರು, ನೂರು ಜನರು ಹೋದರು; ನನಗೆ ನಾನೇ ಸಂಗಾತಿಯು” ಎಂಬ ಭಾವನೆ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತವಾಗಿದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ನೋವಿಗೆ ಕಾರಣರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಪಾಠ ಕಲಿಸಿ ದೂರವಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಸಂಬಂಧಗಳು ಜೀವನದ ಅಮೂಲ್ಯ ಭಾಗವಾದರೂ, ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇತರರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸಬಾರದು. ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋದಾಗ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡವನು ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿಯೂ ಕುಸಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಕಾಲವನ್ನು ದಾಟಿದ ಗೀತೆ

ಸಿನಿಮಾ ಬಂದ ಸಮಯದ ಆಚೀಚೆ ಹುಟ್ಟಿದ ನಮ್ಮ ತಲೆಮಾರಿನ ಬಾಲ್ಯಸ್ಮೃತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಈ ಹಾಡು ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಅಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಬಹಳ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಗಳಿಸಿತು; ಇಂದಿಗೂ ತನ್ನ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅದರ ಸಂಗೀತ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದರ ಜೀವನಸತ್ಯ.

ಕಾಲ ಬದಲಾದರೂ ಮನುಷ್ಯನ ಮೂಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ: ನಾನು ಯಾರು? ನನ್ನ ಜೀವನದ ಅರ್ಥವೇನು? ಇತರರ ಮಧ್ಯೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು? ನನ್ನ ನೋವು ಮತ್ತು ಸಂತೋಷಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೇಗೆ ನೀಡಬೇಕು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಹಾಡು ನೇರವಾದ ಉಪದೇಶ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ನಮ್ಮೊಳಗೆ ನಾವು ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಅದರ ಶಾಶ್ವತತೆಯ ರಹಸ್ಯ.

‘ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದು’ ಇಂದು ನನಗೆ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಚಲನಚಿತ್ರಗೀತೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಅದು ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು, ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಸಂಗಾತಿ, ನನ್ನ ನೋವು–ನಲಿವುಗಳ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನದ ಮೌನ ಸಾಕ್ಷಿ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಈ ಹಾಡು, ಪ್ರೌಢತೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದೇ ಆಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಅದು ಸಮಾಜದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ರಾಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅನುಭವಗಳಿವೆ; ನನ್ನ ತಾಳದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಾಲದ ಸ್ಪಂದನವಿದೆ; ನನ್ನ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಮಾಜದ ನೆರಳುಗಳಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಹಾಡನ್ನು ನಾನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಇತರರ ಹಾಡನ್ನೂ ಕೇಳಬೇಕು. ನನ್ನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೇ ಮಾನವೀಯತೆಯೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಬೇಕು.

ಇಂದಿಗೂ ಈ ಗೀತೆಯನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತದೆ: ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಜನರು ಬಂದುಹೋಗಲಿ, ಎಷ್ಟೇ ನೋವು–ನಲಿವುಗಳು ಎದುರಾಗಲಿ, ನನ್ನೊಳಗಿನ ಸ್ವರವನ್ನು ನಾನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಹಾಡನ್ನು ನಾನೇ ಹಾಡಬೇಕು; ಆದರೆ ಆ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ, ಸತ್ಯ, ಆತ್ಮಗೌರವ ಮತ್ತು ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ಸ್ವರವೂ ಸದಾ ಮೊಳಗುತ್ತಿರಬೇಕು.

• ಡಾ.ಯಲ್ಲಮ್ಮ ಕೆ – ಸಹಾಯಕ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು, ಜಿ.ವಿ.ಪಿ.ಪಿ.ಜಿ.ಎಪ್, ಜಿ.ಸಿ. ಹೆಚ್.ಬಿ.ಹಳ್ಳಿ, ವಿಜಯನಗರ ಜಿಲ್ಲೆ.