“ನಾನು ಅದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ. ನನ್ನ ಜ್ಞಾನ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅನುಭವ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಾಫಿ ಕಪ್ ಬದಲಾಗಿದೆ.” ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತು. ವೈದ್ಯರಾದ ದೀಪಾ ವಿ ಅವರು ಸ್ಫೂರ್ತಿ ನೀಡುವಂತ ಪುಟ್ಟಕತೆ ತಪ್ಪದೆ ಮುಂದೆ ಓದಿ…
ಆ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಭವ್ಯತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಳವಾದ ಮೌನ ಇತ್ತು. ಅನುಭವದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಶಬ್ದಕ್ಕಿಂತ ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಮೌಲ್ಯ ನೀಡುವ ಮೌನ. ಇದು ವರ್ಷಗಳ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಬೆಳೆದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ತರಿಸಿದ ವೇದಿಕೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೈತಟ್ಟಿ ಕರತಾಡನೆಗಿಂತ, ಕೇಳುವ ಮನಸ್ಸು ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು.
ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸಾ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ, ಅಧ್ಯಾಪನ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವದ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ನಡುವಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯ ವೈದ್ಯ ಇಂದು ಮತ್ತೊಂದು ಹೊಣೆ ಹೊರುವ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವರು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದ ವೃತ್ತಿಪರ ವೇದಿಕೆಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಆಡಂಬರದ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲ; ಆದರೆ ಮೌನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸ್ಥಾನ.
ಅವರು ಮಾತನಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಸಭಾಂಗಣ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಯಿತು. ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಘೋಷಣೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಪ್ರದರ್ಶನ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾಯಕತ್ವ ಎಂದರೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿಕೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಒಳಗೆ ಇಳಿಯುವ ಪ್ರಯಾಣ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಪ್ರಶಂಸೆಯ ಬೆಳಕಿಗಿಂತ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ನೆರಳು ಹೆಚ್ಚು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅವರು ನೆನಪಿಸಿದರು.
ಫೋಟೋ ಕೃಪೆ : ಅಂತರ್ಜಾಲ
ನಂತರ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮುಂಚಿನವರ ಬದುಕಿನತ್ತ ತಿರುಗಿದವು. ಅವರು ಈ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಹಿಂದೆ ವಹಿಸಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸಕನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ತಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಶಿಸ್ತು, ನಿಶ್ಶಬ್ದ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಮತ್ತು ತಾಳ್ಮೆಗೆ ಹೆಸರಾದವರು. ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಹೆಸರು. ಆದರೆ ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕು ಸರಳವೂ, ಸೀಮಿತವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಮದುವೆ ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯ ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.
ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯದ ಮಿತಿಗಳು ಮತ್ತು ಕರ್ತವ್ಯದ ಭಾರ – ಈ ಎರಡೂ ಸೇರಿ ಅವರ ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಬದಲಿಸಿತ್ತು. ಕುಟುಂಬ, ಸಹಚರತೆ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆಸೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಿಂದೆ ಉಳಿದವು.
ಆ ಹಿರಿಯ ಶಸ್ತ್ರಜ್ಞ, ತಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಯುವ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಮತ್ತು ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಪಾಠ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಥೆ ಹೀಗಿತ್ತು :
ಒಮ್ಮೆ ಅವರು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಭಾಷಣಕಾರರಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಅವರ ಹಿಂದೆ ಓಡಿಬಂದಿತ್ತು. ಪ್ರಯಾಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ, ಸಮಯದ ಕಾಳಜಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ವಯಂ ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಯಾರೂ ಅವರಿಗೆ ಕಾಯಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವರು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಯಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಕಾಫಿ ನೀಡಿದಾಗ, ಅದು ಸೆರಾಮಿಕ್ ಕಪ್ನಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತು. ದಪ್ಪವಾದ, ಬಿಸಿ ಉಳಿಸುವ ಕಪ್. ಆ ಕಪ್ ಅವರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಸಹಜವೆನಿಸಿತ್ತು. ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಹುದ್ದೆ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಅಧಿಕಾರ ಕೈಬಿಟ್ಟ ನಂತರ, ಅದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾದರು. ಈ ಬಾರಿ ಮುಖ್ಯ ಭಾಷಣಕಾರರಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಭಾಗಿಯಾಗಿ. ಯಾರೂ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಮಯ ಯಾರೂ ಕಾಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ, ಅದು ಸ್ಟೈರೊಫೋಮ್ ಕಪ್ನಲ್ಲಿ ಇತ್ತು.
ಅವರು ಅದನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅವರು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ಕಹಿತನ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಒಂದು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸೂಚಿಸಿದರು. ಸೆರಾಮಿಕ್ ಕಪ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಗೌರವವಲ್ಲ; ಅದು ಹುದ್ದೆಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಗೌರವ. ಸ್ಟೈರೊಫೋಮ್ ಕಪ್ ಅವಮಾನವಲ್ಲ; ಅದು ಹುದ್ದೆ ಇಲ್ಲದಾಗ ಸಿಗುವ ಸಾಮಾನ್ಯತೆ.
ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಹೀಗೆ ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು:
“ನಾನು ಅದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ. ನನ್ನ ಜ್ಞಾನ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅನುಭವ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಪ್ ಬದಲಾಗಿದೆ.” ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಗೌರವಿಸುತ್ತವೆ. ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಮುಗಿಸಿದರು. ಹುದ್ದೆಗಳು ಸಾಲವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ; ಅವು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಗೌರವ ಸಂದರ್ಭಾಧೀನ. ಆದರೆ ಒಳಗಿನ ಗೌರವ ಮಾತ್ರ ಸ್ಥಿರ.
ಸೆರಾಮಿಕ್ ಕಪ್ ಒಡೆಯಬಹುದು. ಸ್ಟೈರೊಫೋಮ್ ಕಪ್ ಕರಗಬಹುದು ಆದರೆ ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ನಿಂತ ಬದುಕು ಅದೇ ಶಾಶ್ವತ. ಈ ಕಥೆ ಸಮಾರಂಭದ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ. ಇದು ಜೀವನದ ಸತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ, ಗಮನ ಸರಿದ ನಂತರವೂ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲುವ ಶಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ.
- ದೀಪಾ ವಿ – ದಂತ ವೈದ್ಯರು, ಬೆಂಗಳೂರು.
