‘ಒಲವು’ ಕವನ – ಮಧುಮಿತಾ ಗೌಡ

ಒಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಾಗ ಹುಟ್ಟುವ ಪದಗಳ ಗುಚ್ಛವೇ ಈ ಕವನ. ಈ ಕವನವನ್ನು ಮಧುಮಿತಾ ಗೌಡ ಅವರು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಮುಂದೆ ಓದಿ…

ಅದೆಲ್ಲೋ ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಅಡಿಗಿಸಿಟ್ಟ ಕನಸೊಂದು ಇಂದು ಕಾಡುತಿದೆ
ಮನಸಿನ ದುಗುಡವೆಲ್ಲ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ
ಆ ಕನಸು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತಿದೆ

ಪರಿವೇ ಇಲ್ಲ ಹಗಲಿರುಳುಗಳು
ಉರುಳುತಿರಲು ಎಲ್ಲ ಮರೆತಂತಿದೆ
ಆ ತಂಗಾಳಿಯ ಸ್ಪರ್ಶವೊಂದೇ ಹಾಯಾಗಿರಲು
ಏಕಾಂಗಿತನವೊಂದೇ ಹಿತವೆನಿಸುತಿದೆ

ಅದಾವುದೋ ಬಯಕೆಯು ಎಡಬಿಡದೆ
ಬಳಿ ಬರುತಿರಲು ಮನಮೂಕವಾಗಿದೆ
ನೆನಪಿನ ಬಳ್ಳಿಯಲೊಂದು ಕುಸುಮವರಳಿ
ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಘಮಿಸುತಿವೆ

ಕಂಡು ಕಾಣದಂತೆ ಕಂಗಳು ಮೌನವಾಗಿರೆ
ಜಾರುವ ಬಿಂದುವೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿದಂತಿದೆ
ಜಾರದ ಆ ಹನಿಯು ಇಂಗದೆ ಕಂಗಳ
ಕೊಳ ತುಂಬಿರಲು ಮೊಗ ನಟಿಸುತಿದೆ

ಇದಾವ ಮಾಯೆಯೋ ಹೇಳಲಾಗದು
ಎನಗೆ ಅರಿವಾಗದಂತಿದೆ
ನೋವೋ ನಲಿವೋ ತಿಳಿಯದ
ಹೃದಯವೀಗ ಕಂಪಿಸುತಿದೆ

• ಮಧುಮಿತಾ ಗೌಡ (ಯುವ ಕವಿಯತ್ರಿ) ಬೆಂಗಳೂರು