ಕ್ರಿಕೆಟ್‍ ಹುಚ್ಚು ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ನಾನು ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಸೈಕಲ್‍ ಹೊಡೆದದ್ದು!

ಇಂಗ್ಲೀಷರು ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿದ ಆಟವೆಂದರೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ಇಂದಿನ ಹುಡುಗರು ಕ್ರಿಕೆಟ್ನ ಹುಚ್ಚನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳದೆ ಫುಟ್ಬಾಲ್, ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್,ಟೆನ್ನಿಸ್ ಮೊದಲಾದ ಆಟಗಳು, ಹಿಂದಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ.ಮುಂದೆ ಓದಿ ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ಶಶಿಧರ ಹಾಲಾಡಿ ಅವರ ಲೇಖನಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಹುಚ್ಚು ಹೇಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವ ನೆನಪನ್ನು ಓದುಗರ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ತಪ್ಪದೆ ಓದಿ…

ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡುವುದು ಎಂದರೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದು, ಈ ಆಟದಿಂದ ನಮಗೆ ದೈಹಿಕ ವ್ಯಾಯಾಮ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಡುವ ಕಾಲವೊಂದಿತ್ತು. ಅಂತಹ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಂಡ Cricket is the only game that you can actually pit weight when playing. – Tommy Docherty ಹೇಳಿಕೆಗಳಂತಹ ಪರೋಕ್ಷ ಟೀಕೆಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಅರ್ಥವೂ ಇತ್ತು. ಐದು ದಿನಗಳ ಟೆಸ್ಟ್ ಮ್ಯಾಚ್ ಅಥವಾ ಎರಡೆರಡು ಇನ್ನೀಂಗ್ಸ್ ಮತ್ತು ಸಮಯ ಮಿತಿ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅದು ಸೋಮಾರಿಗಳ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತರ ಆಟ ಎಂಬ ಭಾವನೆ. ಇಡೀ ದಿನ ೧೧ ಆಟಗಾರರು ಬೆವರು ಸುರಿಸುತ್ತಾ, ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಇಬ್ಬರು ಬ್ಯಾಟ್ಸಮನ್ಗಳು ನೂರಾರು ರನ್ ಬಾರಿಸಿದ ಅದೆಷ್ಟು ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಕ್ರಿಕೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಇವೆಯಲ್ಲವೇ!

ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಬಂದದ್ದು ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಆಡಳಿತದ ಮೂಲಕ ಎಂಬ ಮತ್ತೊಂದು ಟೀಕೆಯು ೨೦ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಜನರು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆಡಲು ಆರಂಭಿಸಿ, ಅವರ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಜನರು ಈ ಆಟವನ್ನು ಕಲಿತು, ಈಗ ಅವರದೇ ಆಟದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಸೋಲಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯೇ ಸರಿ – ಆದರೆ ಏಕದಿನ ಪಂದ್ಯ ಮತ್ತು ೨೦ ಓವರುಗಳ ಆಟ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗುವ ಮುಂಚೆ, ಐದು ದಿನಗಳ ಮತ್ತು ಎರಡೆರಡು ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್ಗಳ ಆಟವನ್ನು ಕಂಡು, `ಇದು ಸೋಮಾರಿಗಳ ಆಟ, ಫುಟ್ಬಾಲ್ ರೀತಿಯ ರೋಚಕತೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ’ ಇಂದು ಟೀಕಿಸುವ ಇನ್ನೊಂದೇ ಪಡೆಯೂ ಇತ್ತು! ಕೆಲವು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಕೆಲವು ಲೇಖಕರು ಮತ್ತು ಚಿಂತಕರಿಗೆ ಟೆಸ್ಟ್ ಮ್ಯಾಚ್ ಕಂಡರೆ ವಿಪರೀತ ಕೋಪ! ಐದು ದಿನಗಳ ಟೆಸ್ಟ್ ಮ್ಯಾಚ್ಅನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಜನರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದಾಗಿಯೇ ದೇಶದ ಜಿಡಿಪಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ೨೦ನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಟೀಕಿಸುತ್ತಿದ್ದರು! ಬ್ರಿಟಿಷರು ನಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ಕಲಿಸಿ ಹೋದ ಈ ಬ್ಯಾಟ, ಬಾಲು ಆಟವನ್ನು ಕಂಡರೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ವಿಪರೀತ ಜುಗುಪ್ಸೆ.

ಆದರೇನು ಮಾಡುವುದು, ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಜನರಿಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಎಂದರೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಹುಚ್ಚು! ಎಲ್ಲರೂ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಕಲಿಯುವ ಬದಲು ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಮೊದಲಾದ ಆಟಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು ಎಂದು ಉಚಿತ ಸಲಹೆ ಕೊಡುವವರು ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರಿದ್ದರು! ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನದ ಮತ್ತು ಸೀಮಿತ ಓವರು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಬಂದ ನಂತರ ಇಂತಹದೊಂದು ಹಳಹಳಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ೨೦ ಓವರ್ಗಳ ಆಟ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ತುತ್ತ ತುದಿಗೆ ಏರಿದ ಮೇಲೆ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಟದ ಸ್ವರೂಪವೇ ಬದಲಾಯಿತು, ಬಿಡಿ, ಅದು ಬೇರೆ ವಿಚಾರ.

ಐದು ದಿನದ ಮ್ಯಾಚ್ ಇರಲಿ, ಒಂದು ದಿನದ ಮ್ಯಾಚ್ ಇರಲಿ, ಅಥವಾ ೨೦ ಓವರ್ ಮ್ಯಾಚ್ ಇರಲಿ, ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ನ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ಖದರ್ ಬೇರೆಯದೇ ಮಜಲಿನದು. ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಗಲ್ಲಿಗಳಲ್ಲಿ, ಮನೆಯ ಒಳಗೆ, ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ, ಗz್ದೆಯಲ್ಲಿ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡುವ ದೇಶ ನಮ್ಮದು. ಬ್ಯಾಟ್ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ತೆಂಗಿನ ಹೆಡೆಮಟ್ಟೆಯೇ ಬ್ಯಾಟï. ವಿಕೆಟ್ ಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಒಲೆಗೆ ಹಾಕುವ ಸೌದೆಯೇ ವಿಕೆಟï. ಬಾಲ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬಟ್ಟೆಯ ಉಂಡೆಯೇ ಬಾಲ್! ಬೆಳಗ್ಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಿ, ಹಗಲಿಡೀ ಪಾಠ ಕೇಳಿ, ಸಂಜೆ ಪುನಃ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಅದೆಷ್ಟೋ! ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯ ಕಾಲದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಹುಚ್ಚನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಈಗಿನ ಆಧುನಿಕ ಮಕ್ಕಳು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರುತ್ತಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.

ನಮ್ಮ ಓರಗೆಯ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ನಾನು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ನೋಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದು ತುಸು ತಡವಾಗಿ. ಹಾಲಾಡಿ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಏಳನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮ ಸಹಪಾಠಿಗಳು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡೋಣ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ನಾನೂ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ. ಟೆನ್ನಿಸ್ ಬಾಲ್, ಮರದ ಬ್ಯಾಟ್, ಅಂಡರ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಬೌಲಿಂಗ್! ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಮಳೆ ಸುರಿಯುವಂತಹ ಹಾಲಾಡಿ ಅಂತಹ ಮಲೆನಾಡಿನ ಸೆರಗಿನಲಲಿರುವ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅಥವಾ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಆಟ ಕಲಿಯುವುದೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ. ಅಲ್ಲಿನ ಅಂಡರ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಬೌಲಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಕಲಿತೆ ಎಂದು ಈಗ ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಂಟನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಓದಲು ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಹೈಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ನನ್ನ ಕ್ರಿಕೆಟ್ `ಪ್ರತಿಭೆ’ ಅರಳಿತು!

ಅಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೇ ಮಣ್ಣು ಹೊತ್ತು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ವಿಶಾಲವಾದ ಉತ್ತಮ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮೈದಾನವಿದೆ. ಎಂಟನೆಯ ತರಗತಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗ ನಾನೂ ಸಹ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡುತ್ತೇನೆಂದು ಸಹಪಾಠಿಗಳ ಜತೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಮೊದಲ ಓವರ್ ಬೌಲ್ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ಗೊಳ್ ಎಂದು ನಕ್ಕರು. `ಏ, ನಿನ್ನ ಅಂಡರ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಬೌಲಿಂಗ್ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಕಪ್ತಾನನು ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಬಾಲ್ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ. ಹಾಲಾಡಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಲಿತದ್ದು ಅಂಡರ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಬೌಲಿಂಗ್. ಅದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಓವರ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಬೌಲಿಂಗ್ (ಅಂದರೆ ಈಗ ನಾವೆಲ್ಲ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಬೌಲಿಂಗ್) ಇತ್ತು ಎಂದೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ! ಆಗ ಟಿವಿ ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ!

ಬೌಲಿಂಗ್ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೇನು, ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೌಶಲ ತೋರಿಸಿದಾಗ, ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ಹುಡುಗರೆಲ್ಲ ಬೆರಗಾದರು. ೧೦ನೆಯ ತರಗತಿಯ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಸರಿಸಮನಾಗಿ, ಎಂಟನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಾನು ಬ್ಯಾಟ್ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದೇ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಪಿಯುಸಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಿದರೂ, ಅದೇಕೋ ಅಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡವೇ ಕ್ರಮೇಣ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಬೇರೆ ಆಟಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬಂದವು.

ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಾವೆಲ್ಲ ಆಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಟೆನಿಸ್ ಬಾಲ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್. ಮುಂದೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಲೆದರ್ ಬಾಲ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ನೋಡುವ ಅವಕಾಶವಾಯಿತು. ಕಾಲೇಜಿನ ತಂಡಕ್ಕೆ ಸೇರಲು ನಾನು ಆಸೆ ಪಟ್ಟರೂ, ಪ್ಯಾಡ್ ಕಟ್ಟಿ, ಸೆಂಟರ್ ಪ್ಯಾಡ್ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು, ಗ್ಲೌಸ್ ಧರಿಸಿ ಆಡಲು ಅದೇಕೋ ಹಿಂಜರಿಕೆ. ಪಕ್ಕಾ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬಂದ ನಾನು, ಅಲ್ಲಿನ ಪೇಟೆ ಹುಡುಗರ ಜೊತೆ ಬೆರೆತು ಆಡಲು ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದನೆನ್ನಿ! ನನ್ನ ದೇಹದ ಗಾತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದಾಗ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪ್ಯಾಡುಗಳ ತೂಕವೇ ಅಧಿಕ, ಬ್ಯಾಟ್ ಇನ್ನಷ್ಟು ತೂಕ. ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಅವರ ಜತೆ ಆಡಿ ಸುಮ್ಮನಾದೆ.
ಡಿಗ್ರಿ ಮುಗಿಸಿ ಒಂದು ವರ್ಷ ನಿರುದ್ಯೋಗಿಯಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೇ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡುವ ಅವಕಾಶ. ಹಾಡಿ, ಹಕ್ಕಲು, ಗುಡ್ಡ, ಗದ್ದೆಗಳ ನಡುವೆ ಇದ್ದ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ, ಗುಡ್ಡದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕಿ.ಮೀ. ನಡೆದರೆ ಬಸ್ ರಸ್ತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಹೈಕಾಡಿ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಪೇಟೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಸುತ್ತಲಿನ ಗೆಳೆಯರು ಮತ್ತು ಹೈಕಾಡಿ ಹುಡುಗರ ನಡುವೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮ್ಯಾಚ್! ಈ ನಡುವೆ ಓವರ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಬೌಲಿಂಗ್ ಕಲಿತಿದ್ದ ನಾನು, ಹೈಕಾಡಿ ತಂಡದ ವಿರುದ್ಧ ಆಡಿದ ಒಂದೇ ಮ್ಯಾಚಿನಲ್ಲಿ ೧೬ ಓವರ್ ಬೌಲಿಂಗ್ ಮಾಡಿದೆ! ಆಗ ಎರಡು ಇನಿಂಗ್ಸ್ ಆಟ. ಒಬ್ಬ ಬೌಲರ್ಗೆ ಇಂತಿಷ್ಟೇ ಓವರ್ ಎಂಬ ಮಿತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬೌಲಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ಹೈಕಾಡಿ ತಂಡದ ವಿಕೆಟ್ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡು, ನಮ್ಮ ಕಪ್ತಾನ ರವಿರಾಜ ಹಾಲಂಬಿಯವರು ನನ್ನಿಂದ ೧೬ ಓವರ್ ಬೌಲಿಂಗ್ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರು! ಮರುದಿನ ಮೈ, ಕೈ, ಕಾಲು, ಭುಜದ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ನೋವೇ ನೋವು!

`ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಲು ಮಳೆ ಕಾಟ ಮಾರಾಯರೇ. ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಮಳೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಾಂಗಣ ಆಟ ಆಡಲು ಇದ್ದ ತೊಡಕುಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಲು ನಮ್ಮೂರಿನ ಹವಾಮಾನ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು, ಆಗ ನಾವು ಗೆಳೆಯರು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುಂಟು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡನೋ ಏನೋ, ಆ ದೇವರು, ನನ್ನನ್ನು ದೂರದ ಕಣಕಟ್ಟೆ ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಗೆ ವರಗಾಯಿಸಿದ. ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನ ಮಾತ್ರ ಮಳೆ ಬೀಳುವ, ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಹೃದಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಣಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ, ವರ್ಷವಿಡೀ ಯಾವುದೇ ಹೊರಾಂಗಣ ಆಟ ಆಡಬಹುದಿತ್ತು! ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವರ್ಷ ಇದ್ದ ನಾನು, ಸ್ಥಳೀಯ ಹುಡುಗರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಅದೆಷ್ಟು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಿದೆನೋ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಸಂಜೆ ಒಂದರಿಂದ ಎರಡು ಗಂಟೆ ಅಲ್ಲಿನ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಮೈದಾನದಲಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡುತ್ತಿದ್ದುದುಂಟು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ವಿಶಾಲ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮೈದಾನವು ಅದಕ್ಕೆ ಇಂಬುಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.

ಟೆನ್ನಿಸ್ ಬಾಲ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಲೆದರ್ ಬಾಲ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಜತೆಗೆ, ನನಗೆ `ಕಾರ್ಕ್ ಬಾಲ್’ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದು ಇಲ್ಲೇ! ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪಂದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದು ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಲೆದರ್ ಬಾಲನ್ನು ಸುಮಾರಾಗಿ ಹೋಲುವ ಕಾರ್ಕ್ ಬಾಲ್ ಉಪಯೋಗಿಸಿ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕಾರ್ಕ್ಬಾಲ್ ಎದುರಿಸಿ ಬ್ಯಾಟ್ ಬೀಸಿದಾಗ, `ಟಕ್’ ಎಂಬ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಬಾಲು ಬೌಂಡರಿ ಗೆರೆ ದಾಟಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ! ಅಷ್ಟು ದೂರದಿಂದ ಓಡೋಡಿ ಬಂದು ಬಾಲ್ ಎಸೆದಾಗ, ಅದು ಚಲಿಸುವ ವೇಗ ಕಂಡೇ ಅಚ್ಚರಿ. ಟೆನ್ನಿಸ್ ಬಾಲ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್ನ ಹೊಡೆಯುವ ಬೌಂಡರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ಕಾರ್ಕ್ಬಾಲ್ನಿಂದ ಬೌಂಡರಿ ಬಾರಿಸುವುದು ಸುಲಭ!

ಆದರೆ ಕೈಗೋ ಕಾಲಿಗೋ ಕಾರ್ಕ್‍ ಬಾಲ್ ತಗುಲಿದರೆ, `ಅಯ್ಯಯ್ಯಪ್ಪೋ’ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ನೋವು! ಶರವೇಗದಿಂದ ಬರುವ ಕಾರ್ಕ್ಬಾಲ್ ಬೌಲಿಂಗ್ಗೆ, ಲೆದರ್ ಬಾಲಿಗೆ ನೀಡುವಷ್ಟೇ ಗೌರವ ಕೊಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಹಲ್ಲು ಮುರಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಖಚಿತ. ನನ್ನ ಮೂತಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಆ ಬಾಲು ತಾಗಿ ಮುಖದ ಶೇಪ್ ಬದಲಾಗಿತ್ತು! ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಗಲ್ಲಕ್ಕೆ ತಾಗಿ ಗಾಯ ರಕ್ತದಾನ. ಕಾಲು, ಕೈಗಳಿಗೆ ತಾಗಿದ್ದೆಷ್ಟೋ ಲೆಕ್ಕವೇ ಇಲ್ಲ. ಸೆಂಟರ್ ಪ್ಯಾಡ್ ಧರಿಸದೆ ಇದ್ದರೆ, ಕಲ್ಲಿನ ರೀತಿಯ ಆ ಕಾರ್ಕ್ ಬಾಲ್ ಸ್ವಲ್ಪ ತಗುಲಿದರೂ, ಪ್ರಾಣ ಹೋಗುವಂತಹ ನೋವು. ತಲೆಗೆ ಬಾಲ್ ತಗುಲಿ ನಮ್ಮ ಜತೆಗಾರರು ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟದ್ದುಂಟು. ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಆಡುವಾಗಲೇ, ಒಬ್ಬರ ಮುಂಗೈಗೆ ಬಾಲ್ ತಗುಲಿ ಫ್ರಾಕ್ಚರ್ ಆಗಿತ್ತು!

ಆದರೂ ನಮ್ಮ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಹುಚ್ಚು ಎಷ್ಟು ಎಂದರೆ, ದಿನಾ ಸಂಜೆ ಆಟ, ಆಗಾಗ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಯವರ ಜೊತೆ `ಫ್ರೆಂಡ್ಲಿ ಮ್ಯಾಚ್’. ಪಂಚನಹಳ್ಳಿ, ಜಾವಗಲ್, ಬಾಣಾವರ, ದೇವನೂರು, ಶ್ರೀರಾಂಪುರ, ಮೇಟಿಕುರ್ಕೆ, ಕೆ.ಬಿದರೆ ಈ ರೀತಿ ಹಲವು ಹಳ್ಳಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಿದ ನೆನಪು ಮಧುರ. ಅಲ್ಲಿನ ಹುಡುಗರು ಊಟ, ತಿಂಡಿ ಮರೆತು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು!

ಕ್ರಮೇಣ ಕಾರ್ಕ್ಬಾಲ್ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲೂ ಟೆನಿಸ್ ಬಾಲ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಎರಡು ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್ನ ದಿನವಿಡೀ ನಡೆಯುವ ಆಟ ಮರೆಯಾಗಿ, ಹತ್ತು ಓವರ್ ಮ್ಯಾಚ್ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಊರಿಗೆ ಕಲರ್ ಟಿವಿ ಬಂದಿತ್ತು, ಕ್ರಿಕೆಟ್ನ ಗಂಧ ಗಾಳಿಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮ್ಯಾಚ್ ನೋಡಿ, ಆ ವಿದೇಶಿ ಆಟದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಕಲಿತರು. ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಎಂದರೆ, ಜೀವಮಾನದದ್ದಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮ್ಯಾಚ್ ಆಡದೇ ಇದ್ದವರು ಸಹ, ಕಪಿಲನ ಸಿಕ್ಸರಿಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ನೀಡುವಂತಾದರು. ಕನ್ನಡದ ಕವಿ ಬಿ ಆರ್ ಎಲ್ `ಕಪಿಲದ ಸಿಕ್ಸರಿನಂತೆ..’ ಎಂಬ ಪದಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಪದ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿ ಆ ಹಾಡು ಜನಪ್ರಿಯವೂ ಆಯಿತು. ೧೯೮೩ರಲ್ಲಿ ಕಪಿಲ್ ದೇವ್ ನೇತೃತ್ವದ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ತಂಡ, ವಿಶ್ವ ಕಪ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಗೆದ್ದ ಯಶಸ್ಸಿನಿಂದಾಗಿ, ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲೂ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಗಾಳಿ ಬಲವಾಗಿ ಬೀಸತೊಡಗಿತು.

ಆಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮ್ಯಾಚ್ಗೆ ನಾವು ಹೋಗಿದ್ದ ರೀತಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಅದೆಂತಹ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಹುಚ್ಚು ನಮ್ಮಲ್ಲಿತ್ತು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಇದ್ದದ್ದು ಕಣಕಟ್ಟೆ ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಎಂದೆನಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿಂದ ೧೫ ಕಿ.ಮೀ. ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆ. ಬಿದರೆ ಎಂಬ ಇನ್ನೂ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯವರ ಜೊತೆ ಫ್ರೆಂಡ್ಲಿ ಮ್ಯಾಚ್ ಫಿಕ್ಸ್ ಆಯ್ತು. ಆದರೆ ಕಣಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನೇರವಾದ ಬಸ್ ಸೌಕರ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದಿನ್ನೂ ಬೈಕು ಸ್ಕೂಟರ್ಗಳು ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸದೇ ಇದ್ದ ಕಾಲ, ಆಟೊ ರಿಕ್ಷಾ ಅಲ್ಲಿಲ್ಲದಿದ್ದ ಕಾಲ. ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೋಗುವ ಸರಳ ಉಪಾಯವೆಂದರೆ ಸೈಕಲ್ ಎಂದು ಎಲ್ಲಾ ಹುಡುಗರು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದರು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ ಎದ್ದು ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿದು ಕೆ. ಬಿದರೆ, ತಲುಪಿ ಕಾರ್ಕ್ಬಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮ್ಯಾಚ್ ಆಡಿದೆವು. ಊರಿನ ಹುಡುಗರು ಚಿತ್ರಾನ್ನ ಮಾಡಿಸಿ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನಿಸಿದರು. ನೀವು ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬನ್ನಿ ಇನ್ನೊಂದು ಫ್ರೆಂಡ್ಲಿ ಮ್ಯಾಚ್ ಆಡೋಣ ಎಂದು ಅವರಿಗೂ ಆಹ್ವಾನವಿತ್ತು, ಸಂಜೆ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿಯುತ್ತಾ ವಾಪಸಾದೆವು. ಆ ದಿನ ಆಟದ ನಡುವೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಹನಿ ಮಳೆ ಬಂದರೂ, ಬೌಲಿಂಗ್ ಮಾಡುವ ಹುಡುಗ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ, ಬ್ಯಾಟ್ ಬೀಸುವವನೂ ಬೌಂಡರಿ ಚುಚ್ಚುವುದನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಹುಚ್ಚು ಅಂದು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಎಂದರೆ!

ನಾನಿದ್ದ ಕಣಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಕ್ರಿಕೆಟ್‍ ಟೂರ್ನಮೆಂಟ್‍ ಗಳು ನಡೆಯುತ್ತುದ್ದವು! ಆಟಗಾರರೆಲ್ಲರೂ ಅದೇ ಊರಿನವರು ಮತ್ತು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಯವರು. ಆ ರೀತಿ ಟೆನಿಸ್‍ ಬಾಲ್‍ ಕ್ರಿಕೆಟ್‍ ಆಡುವಾಗ ಫೋಟೋ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡದ್ದೂ ಇತ್ತು! ಬಹುಷಃ ಜತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಫೋಟೋ 1985ರ ಸಮಯದ್ದು. ಡಬಲ್ ವಿಕೆಟ್‍ ಟೂರ್ನಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯ ಶೇಷಾಚಲ ಮೊದಲ ಬಹುಮಾನ ಪಡೆದಾಗ, ಕಣಕಟ್ಟೆಯ ವೈದ್ಯಾಧಿಕಾರಿ ದೇವರಾಜ್ ನನಗೊಂದು ಷೀಲ್ಡ್ ನೀಡುದ್ದರು! ಅದಿನ್ನೂ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದೆ.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಹುಚ್ಚು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆಯೇನೋ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಂಗ್ಲೀಷರು ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿದ ಆಟವಾದರೂ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ಇಂದಿನ ಹುಡುಗರು ಕ್ರಿಕೆಟ್ನ ಹುಚ್ಚನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಮೊದಲಾದ ಆಟಗಳು, ಹಿಂದಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ. ಜತೆಗೆ ಆನ್ಲೈನ್ ಆಟಗಳು ಮಕ್ಕಳ ಮನಸೆಳೆದು ಅವರನ್ನು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮೈದಾನದತ್ತ ಹೋಗದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಬಯಲಿಗಿಳಿದು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡುವ ಹುಚ್ಚು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ, ಟಿ೨೦, ಐಪಿಎಲ್ ನಂತಹ ಆಟಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಹುಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ! ಅಲ್ಲವೆ?


  • ಶಶಿಧರ ಹಾಲಾಡಿ (ಕಾದಂಬರಿಕಾರರು, ಕತೆಗಾರರು, ಪತ್ರಕರ್ತರು)

0 0 votes
Article Rating

Leave a Reply

0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
Home
Search
All Articles
Buy
About
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x
%d bloggers like this:
Aakruti Kannada

FREE
VIEW