ನೇಗಿಲ ಯೋಗಿ ರೈತ, ಅಂದು ಮತ್ತು ಇಂದು- ಶಿವಕುಮಾರ್ ಬಾಣಾವರ್

ಈಗವನು ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ ಅನ್ನದಾತ. ಆತನಿಗೇ ತಿನ್ನಲು ಅನ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಸಾವಿಗೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಇಂದು. ಇದೆಂತಹ ವಿಪರ್ಯಾಸ!? ಏನು ಅವನ ಕಷ್ಟ? ಅವನ ಉದ್ಯೋಗವಾದ ವ್ಯವಸಾಯದಿಂದ ಅವನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಆಪತ್ತು ಏಕೆ ಬಂದಿದೆ? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ ? ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯುವವನೇ ಇಲ್ಲವೆಂದ ಮೇಲೆ ಜನಕೋಟಿ ಬದುಕುವುದು ಹೇಗೆ? ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಇಂತಹ ಪ್ರಾಣಾಂತಿಕ ಘಟ್ಟವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ, ಇದೊಂದು ಅತಿ ತುರ್ತಿನ ವಿಷಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದೇ? ಸರ್ಕಾರಗಳು ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ನೇಗಿಲ ಯೋಗಿಯ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದು, ಸರ್ಕಾರಗಳು ಕಾರ್ಯ ಪ್ರವೃತ್ತರಾಗುವಂತೆ ಜನರು ರೈತರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೇನೆಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿ ಸಹಕರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇದು ರೈತನ ಸಾವಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರವಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಜನಕೋಟಿಯ ಉಳಿವಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ! ಎಲ್ಲರೂ ಚಿಂತಿಸುವ ಸಮಯ ಬಂದಾಗಿದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿಗಳಾಗಿದ್ದ ದಿವಂಗತ ಶ್ರೀ ಲಾಲ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯವರು ರೈತನನ್ನು ದೇಶವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಸೈನಿಕ ಸಿಪಾಯಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ “ಜೈ ಜವಾನ್ ಜೈ ಕಿಸಾನ್” ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸಿದರು. ದೇಶದ ನಿಜವಾದ ರಕ್ಷಕರುಗಳೆಂದರೆ ಸೈನಿಕರು ಮತ್ತು ರೈತರು. ಇಬ್ಬರೂ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿಯುವವರೇ, ಪ್ರಜಾಕೋಟಿಯ ರಕ್ಷಕರೇ. ಇವರಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಜನರ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಕಂಟಕವೇ. ಸೈನಿಕ ಗಡಿ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿ ಜನರ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಉಳಿಸಿದರೆ, ರೈತ ಬೆಳೆದು ಜನರಿಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ಒದಗಿಸಿ ಅವರ ಪ್ರಾಣ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ರೈತನನ್ನು ಸೈನಿಕನಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದ್ದೇನೋ ಸರಿಯೇ. ಆದರೆ ಬರೀ ಗುಣಗಾನದಿಂದೇನು ಪ್ರಯೋಜನ ರೈತನಿಗೆ? ಸೈನಿಕರಿಗೆ ನೀಡುವ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಸೌಲಭ್ಯವಾದರೂ ರೈತನಿಗೆ ಇದೆಯೇ? ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಯಾವುದೇ ವಿಧವಾದ ಜೀವನಾಂಶವೂ ಇಲ್ಲದೇ, ರೈತ ತನ್ನದೇ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತು ಬಿತ್ತಿ, ಗೊಬ್ಬರ ತಂದು ಹಾಕಿ, ನೀರಿಗಾಗಿ ಮಳೆರಾಯನನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿ, ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಬೆಳೆ – ಬದುಕು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಾವು ಎನ್ನುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವವನು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಮಳೆ ಬಾರದೆ ಹೋದರೆ, ಅಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಮಳೆ ಬಂದರೆ, ಬೆಳೆ ಹಾಳಾಗುವಂತಹ ಅತಿವೃಷ್ಟಿಯಾದರೆ, ಹುಳ ಹಿಡಿದು ಬೆಳೆ ನಾಶವಾದರೆ – ಹೀಗೆ ನಾನಾ ಅನಿಶ್ಚಿತ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ವಿಕೋಪಗಳ ಸಂಭಾವ್ಯತೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ದುಡಿಯುವ ರೈತನ ಕಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸಿದವನಿಗೇ ವೇದ್ಯ. ಒಂದು ವರ್ಷ ಮಳೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೋ ತಡೆದುಕೋಳ್ಳಬಹುದು.

ಫೋಟೋ ಕೃಪೆ : business line

ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳು ಮಳೆ ಕೈಕೊಟ್ಟರೆ ಅದಕ್ಕೆ ರೈತನು ಹೊಣೆಯೇ? ಅವನ ಜೀವನ ನಡೆಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಅವನಿಗೇನಾದರೂ ಸಂಬಳವೇ? ಪಿಂಚಣಿಯೇ? ಏನು ಸೌಲಭ್ಯವಿದೆ ಅವನ ಸಂಸಾರವನ್ನು ನಡೆಸಲು? ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯಲು ಮಳೆಯ ಸಹಕಾರ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಅವನೆಲ್ಲಿಗೆ ಗುಳೆ ಹೋಗಬೇಕು? ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಅನಾಥರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾನು? ತನ್ನ ಕಾಯಕದ ಹೊರತಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ವಿದ್ಯಾರ್ಹತೆಯಾಗಲೀ, ಅನುಭವವಾಗಲೀ ಇಲ್ಲದವನಿಗೆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಯಾರು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ? ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ಒಬ್ಭನ ಜೀವನಕ್ಕೇ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳ ಗತಿ! ರೈತನನ್ನು ಸೈನಿಕ ಬಿಂದುವಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದ ಸರ್ಕಾರದ ನಡೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವೇ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ರೈತ ಬಂಧುವಿಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಭದ್ರತೆ ಒದಗಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ನ್ಯಾಯವಲ್ಲವೇ? ದೇಶದ ಗಡಿ ರಕ್ಷಿಸುವ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಸಾಕಿದಂತೆ, ದೇಶದ ಜನರ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಉಳಿಸುವ ರೈತನನ್ನೂ ಸಾಕಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಅವರು ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಗುಳೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಅವನಿಗೆ ಅವನಿದ್ದಲ್ಲೇ ಅವನು ಮಾಡಬಹುದಾದಂತಹ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಟ್ಟು, ಅವನ ಸಂಸಾರ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಮಳೆಯೂ ಬಾರದೆ, ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇಲ್ಲವಾಗಿ, ಉದ್ಯೋಗವೂ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದು, ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಮಳೆ ಬಂದೀತು ಎಂಬ ಅನಿಶ್ಚಿತ ಭರವಸೆಯಲ್ಲಿ, ಊರಿನಲ್ಲೇ ಉಳಿದ ಅನ್ನದಾತ ರೈತ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಈಡಾದರೆ, ಅದು ಅವನ ದೇಶದ ಜನರಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸಮನಲ್ಲವೇ? ಆಗ ಅವನ ಸಂಸಾರದ ಜನರ ಬದುಕಿಗೆ ಏನಾದರೂ ದಾರಿ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲವೇ? ರೈತನಿಗೂ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಆಗುವಷ್ಟು ಆರ್ಥಿಕ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಒದಗಿಸಿದಲ್ಲಿ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಪ್ರಕರಣಗಳು ನಿಲ್ಲಬಹುದು.